پرستاری ناپیوسته

نکته ای می خواستم به آن اشاره کنم این است که در کسانی که انسولین مصرف می کنند خطر کاهش میزان پتاسیم پلاسمایی یا هایپوکالمی وجود دارد. علت این پدیده به این مطلب مربوط می شود که انسولین باعث اثر بر روی یک نوع ناقل غشا پلاسمایی به نام GLUT4 می شود و این ناقل همزمان پتاسیم و گلوکز را وارد سلول می کند. البته به این مطلب واقف هستیم که گلوکز برای ورود به اکثر سلول های بدن بجز چند ناحیه مثل مغز و سلول های بتا پانکراس نیاز به انسولین دارد. پس در کسانی که دیابت دارند و دچار هایپو کالمی هستند باید علاوه بر اینکه قند خون را اصلاح کنیم باید که پتاسیم خون را هم اصلاح کنیم.

از این خاصیت در کلینیک استفاده جالبی می شود و آن این است که در کسانی که دچار هیپر کالمی شده اند با استفاده از آن پتاسیم خون را کاهش می دهند بدین صورت که در یک ویال گلوکز ۵۰٪ به میزان ۱۰ واحد انسولین اضافه می شود و بصورت داخل وریدی تزریق می شود. این روشی است که باعث کاهش سریع میزان پتاسیم پلاسمایی شده و بیمار را از ایست قلبی نجات خواهد داد. اما یک نکته ای که وجود  دارد این است که ما بطور موقت پتاسیم را وارد سلول ها کرده ایم و بعد از آن باید درمان هایی را انجام دهیم تا پتاسیم کم کم از بدن دفع شود که یکی از آنها استفاده از دیورتیک های دفع کننده پتاسیم موثر بر قوس هنله مانند لازیکس است. در این مرحله نیز باید از دهیراتاسیون بیمار جلوگیری شود.